Бастунец: “СБ” друкуе матэрыялы, якія Мінюст калісьці палічыў незаконнымі
Некаторыя з герояў матэрыялаў-"кампраматаў", апублікаваных гэтай газетай, збіраюцца падаваць на яе ў суд. Хаця ў БАЖы не прыгадаюць выпадкаў, каб такія працэсы з палітычным адценнем супраць дзяржаўных СМІ хтосьці выйграваў. Друкаваны орган Адміністрацыі прэзідэнта газета "СБ. Беларусь сегодня" ў нумары за 21 студзеня надрукавала трэцюю частку матэрыяла "За кулисами одного заговора. Некоторые материалы о событиях 19 декабря", які мае на мэце стаць "кампраматам" у дачыненні да апазіцыйных сілаў. Але ў асобных людзей, прозвішчы якіх згадваюцца ў гэтых артыкулах, узніклі сумненні наконт праўдзівасці выкладзеных фактаў. І адпаведна — жаданне пакараць выданне "за паклёп і знявагу".
Першым пра сваё жаданне падаць на газету ў суд заявіў кіраўнік выбарчага штаба Ўладзіміра Някляева Андрэй Дзмітрыеў. Паводле яго словаў, уся распісаная ў “СБ” “тэорыя змовы” — не больш як выдумка. А надрукаванай у другой частцы “расследавання” размовы следчага з высокапастаўленым функцыянерам “Гавары праўду” не было.
Андрэй Дзмітрыеў: “Трэба разумець, што тое, што публікуецца ў “Советской Белоруссии” — гэта прыдумкі і проста жаданне паказаць, што была нейкая змова аб захопе ўлады. Хаця з таго, што яны самі апублікавалі, вынікае, што ніякай змовы не было. А што да той размовы, то я ўпэўнены, што такой размовы ніколі не было. Я ведаю, што яе не было са мной, і я разумею, што такой размовы не магло быць. Я ведаю некаторыя факты, пра якія там кажуць і калі б такая размовы была, яна б была па-іншаму”.
Але вось ад жадання падаваць на газету ў суд Дзмітрыева “неназойлива адгаварылі” супрацоўнікі следчых органаў.
Андрэй Дзмітрыеў: “Я пакуль не хацеў бы вяртацца ў СІЗА КДБ і таму не думаю, што зараз я буду правакаваць і ісці ў суд, каб гэта абскарджваць. І яшчэ больш дрэнна, калі я магу нашкодзіць тым, хто знаходзіцца там. Але калі скончыцца справа, я не выключаю гэтага. Бо такія рэчы не маюць тэрміну дзеяння”.
А вось прэс-сакратар аргкамітэта па стварэнні партыі “Беларуская хрысціянская дэмакратыя” Дзяніс Садоўскі пакуль не адмовіўся ад свайго жадання пакараць не толькі газету за распаўсюд непраўдзівай інфармацыі, але і “органы” за незаконнае, на яго думку, праслухоўванне тэлефона.
Дзяніс Садоўскі: “Тэкст прыведзенай быццам бы маёй размовы з Жукоўскім — гэта адназначная хлусня. Хоць сам факт размовы быў, але фраза, якая там асноўная, дзе я кажу, што білі шкло правакатары — я яе не казаў і не мог казаць, бо ведаю, што насамрэч там адбывалася. Таму мая асноўная прэтэнзія — што размешчана хлусня ў мой бок. Па-другое, але гэта ўжо не да “Советской Белоруссии”,— што праслухоўванне ажыццяўлялася майго тэлефона. Хоць зразумела, што на гэта ў іх не было ніякіх юрыдычных падставаў, я так лічу. Юрысты ўжо адпаведны дакумент падрыхтавалі. Толькі патрэбны мой подпіс — і адправіць гэта”.
Не выключае магчымасці накіраваць у суд скаргу на “СБ” і Віктар Івашкевіч, давераная асоба падчас выбарчай кампаніі кандыдата ў прэзідэнты Андрэя Саннікава.
Віктар Івашкевіч: “Я звярнуся да юрыстаў, каб яны ў бліжэйшыя дні дапамаглі юрыдычна аформіць гэты іск, і мы, натуральна будзем падаваць. Але калі ў нас у судзе прымаюцца сведчанні, дзе нямы крычыць “Жыве Беларусь!”, то пра якія суды тут можа ісці гаворка?”
А лідар ЛДПБ Сяргей Гайдукевіч, які таксама ўзгадваецца ў матэрыялах, проста сказаў, што не бачыць сэнсу ўлазіць у судовыя разбіральніцтвы з газетай прэзідэнцкай адміністрацыі.
Дарэчы, да сваіх матэрыялаў “СБ” дадала заяву наконт таго, што ўсе матэрыялы артыкулаў былі прадастаўленыя следчымі органамі і рэдакцыя за іх змест адказнасці не нясе. Але, да прыкладу, планы Садоўскага гэты дадатак не змяніў. Згодна з яго словамі, рэдакцыя ўсё адно павінна несці адказнасць за апублікаваныя матэрыялы.
А намеснік старшыні Беларускай асацыяцыі журналістаў Андрэй Бастунец падмацаваў упэўненасць Садоўскага аргументам Мінюста.
Андрэй Бастунец: “Цікава ўзгадаць ліст, які некалькі гадоў таму Міністэрства юстыцыі накіравала ў БАЖ у сувязі з пастановай Мінюста аб парадку друку падобных матэрыялаў. Мінюст пагадзіўся, што не можа рэгуляваць дзейнасць СМІ, але ён лічыць незаконным друк інфармацыі — да набыцця моцы судовых рашэнняў — пра тое, якую пасаду хто займае, прозвішчы і гэтак далей. А тут мы бачым, што гаворка ідзе нават не пра адкрытыя судовыя працэсы, друк матэрыялаў з якіх Мінюст палічыў незаконнымі, а ўвогуле — матэрыялаў праслухоўвання, аператыўнай працы. Я лічу, што гэта дэманструе стаўленне да закона ў тым ліку і рэдакцый, якія гэта друкуюць”.
Праўда, узнікае пытанне, ці мае сэнс падаваць у суд на рэдакцыю, калі матэрыялы прадастаўленыя органамі? Паводле Андрэя Бастунца, іск трэба падаваць менавіта на СМІ, якое размясціла інфармацыю, а суд ужо мусіць высветліць асобу аўтара і далучыць яго да разбіральніцтва. Адзінае што — дадаў, што не ўзгадае, каб апошнім часам ісцец выйграў суд у дзяржаўнай газеты, калі справа тым ці іншым бокам тычылася палітыкі.
Першым пра сваё жаданне падаць на газету ў суд заявіў кіраўнік выбарчага штаба Ўладзіміра Някляева Андрэй Дзмітрыеў. Паводле яго словаў, уся распісаная ў “СБ” “тэорыя змовы” — не больш як выдумка. А надрукаванай у другой частцы “расследавання” размовы следчага з высокапастаўленым функцыянерам “Гавары праўду” не было.
Андрэй Дзмітрыеў: “Трэба разумець, што тое, што публікуецца ў “Советской Белоруссии” — гэта прыдумкі і проста жаданне паказаць, што была нейкая змова аб захопе ўлады. Хаця з таго, што яны самі апублікавалі, вынікае, што ніякай змовы не было. А што да той размовы, то я ўпэўнены, што такой размовы ніколі не было. Я ведаю, што яе не было са мной, і я разумею, што такой размовы не магло быць. Я ведаю некаторыя факты, пра якія там кажуць і калі б такая размовы была, яна б была па-іншаму”.
Але вось ад жадання падаваць на газету ў суд Дзмітрыева “неназойлива адгаварылі” супрацоўнікі следчых органаў.
Андрэй Дзмітрыеў: “Я пакуль не хацеў бы вяртацца ў СІЗА КДБ і таму не думаю, што зараз я буду правакаваць і ісці ў суд, каб гэта абскарджваць. І яшчэ больш дрэнна, калі я магу нашкодзіць тым, хто знаходзіцца там. Але калі скончыцца справа, я не выключаю гэтага. Бо такія рэчы не маюць тэрміну дзеяння”.
А вось прэс-сакратар аргкамітэта па стварэнні партыі “Беларуская хрысціянская дэмакратыя” Дзяніс Садоўскі пакуль не адмовіўся ад свайго жадання пакараць не толькі газету за распаўсюд непраўдзівай інфармацыі, але і “органы” за незаконнае, на яго думку, праслухоўванне тэлефона.
Дзяніс Садоўскі: “Тэкст прыведзенай быццам бы маёй размовы з Жукоўскім — гэта адназначная хлусня. Хоць сам факт размовы быў, але фраза, якая там асноўная, дзе я кажу, што білі шкло правакатары — я яе не казаў і не мог казаць, бо ведаю, што насамрэч там адбывалася. Таму мая асноўная прэтэнзія — што размешчана хлусня ў мой бок. Па-другое, але гэта ўжо не да “Советской Белоруссии”,— што праслухоўванне ажыццяўлялася майго тэлефона. Хоць зразумела, што на гэта ў іх не было ніякіх юрыдычных падставаў, я так лічу. Юрысты ўжо адпаведны дакумент падрыхтавалі. Толькі патрэбны мой подпіс — і адправіць гэта”.
Не выключае магчымасці накіраваць у суд скаргу на “СБ” і Віктар Івашкевіч, давераная асоба падчас выбарчай кампаніі кандыдата ў прэзідэнты Андрэя Саннікава.
Віктар Івашкевіч: “Я звярнуся да юрыстаў, каб яны ў бліжэйшыя дні дапамаглі юрыдычна аформіць гэты іск, і мы, натуральна будзем падаваць. Але калі ў нас у судзе прымаюцца сведчанні, дзе нямы крычыць “Жыве Беларусь!”, то пра якія суды тут можа ісці гаворка?”
А лідар ЛДПБ Сяргей Гайдукевіч, які таксама ўзгадваецца ў матэрыялах, проста сказаў, што не бачыць сэнсу ўлазіць у судовыя разбіральніцтвы з газетай прэзідэнцкай адміністрацыі.
Дарэчы, да сваіх матэрыялаў “СБ” дадала заяву наконт таго, што ўсе матэрыялы артыкулаў былі прадастаўленыя следчымі органамі і рэдакцыя за іх змест адказнасці не нясе. Але, да прыкладу, планы Садоўскага гэты дадатак не змяніў. Згодна з яго словамі, рэдакцыя ўсё адно павінна несці адказнасць за апублікаваныя матэрыялы.
А намеснік старшыні Беларускай асацыяцыі журналістаў Андрэй Бастунец падмацаваў упэўненасць Садоўскага аргументам Мінюста.
Андрэй Бастунец: “Цікава ўзгадаць ліст, які некалькі гадоў таму Міністэрства юстыцыі накіравала ў БАЖ у сувязі з пастановай Мінюста аб парадку друку падобных матэрыялаў. Мінюст пагадзіўся, што не можа рэгуляваць дзейнасць СМІ, але ён лічыць незаконным друк інфармацыі — да набыцця моцы судовых рашэнняў — пра тое, якую пасаду хто займае, прозвішчы і гэтак далей. А тут мы бачым, што гаворка ідзе нават не пра адкрытыя судовыя працэсы, друк матэрыялаў з якіх Мінюст палічыў незаконнымі, а ўвогуле — матэрыялаў праслухоўвання, аператыўнай працы. Я лічу, што гэта дэманструе стаўленне да закона ў тым ліку і рэдакцый, якія гэта друкуюць”.
Праўда, узнікае пытанне, ці мае сэнс падаваць у суд на рэдакцыю, калі матэрыялы прадастаўленыя органамі? Паводле Андрэя Бастунца, іск трэба падаваць менавіта на СМІ, якое размясціла інфармацыю, а суд ужо мусіць высветліць асобу аўтара і далучыць яго да разбіральніцтва. Адзінае што — дадаў, што не ўзгадае, каб апошнім часам ісцец выйграў суд у дзяржаўнай газеты, калі справа тым ці іншым бокам тычылася палітыкі.
