Рэаніматолаг Мінздрава: Клінічная смерць — нашая руцінная праца!
Доктар медыцынскіх навук, прафесар Георгій Ілюкевіч распавёў Еўрарадыё пра тое, што такое клінічная смерць і як з яе выйсці Галоўны пазаштатны анестэзіёлаг і рэаніматолаг Міністэрства аховы здароўя Георгій Ілюкевіч за шматгадовую практыку часта сутыкаўся з пацыентамі, якія перажылі клінічную смерць. Часцей за ўсе гэтыя людзі распавядалі пра тое, што бачылі святло ў канцы тунэлю ці назіралі за сваім целам звонку. Георгій Ілюкевіч кажа, што хутчэй за ўсе гэта наступства празаічнага адмірання клетак мозгу:
"Гэта суб'ектыўнае ўяўленне кожнага. Ведаеце, клеткі мозгу адміраюць паэтапна, па слаях. Таму пацыент запамінае свае ўражанні ад таго, як які-небудзь слой застаўся жыццяздольным, а потым распавядае, як яму хочацца".
Сам прафесар Ілюкевіч займаецца праблемай канстатавання смерці мозгу. Гаворыць, што клінічная смерць для яго не аб'ект даследавання, а хутчэй за ўсё руцінная праца.
Георгій Ілюкевіч: "Гаворка ідзе пра канстатаванне смерці мозгу паводле зменаў, якія адбываюцца падчас клінічнай смерці. Гэта нават нельга назваць даследаваннем, гэта нашая руцінная праца".
Калі так здарылася, што вы пабачылі святло ў канцы тунэлю, тады вам патрэбнае хуткае медыцынскае ўмяшальніцтва, распавядае Георгій Ілюкевіч: бо самастойна пераадолець клінічную смерць ні ў каго не атрымоўвалася.
Георгій Ілюкевіч: "Выйсці з клінічнай смерці самастойна, без дапамогі звонку немагчыма. Ёсць спецыяльная схема правядзення рэанімацыйных мерапрыемстваў: туды ўключаюцца рэспіраторная падтрымка, закрыты масаж сэрца, электрашок, дэфібрыляцыя".
Увага клінічнай смерці надаецца не проста так, бо клінічны памерлы — патэнцыйны донар унутраных органаў, а транспланталогія зараз вельмі актуальная.
Георгій Ілюкевіч: "Клінічная смерць і дыягностыка смерці мозгу набывае актуальнасць у сувязі з актыўным развіццём транспланталогіі. Калі дыягнастуецца смерць мозгу, тут і ўзнікае пытанне аб транспланталогіі. Бо транспланталогія ўсё ж працуе на чалавечых органах".
Мы пацікавіліся ў прафесара Ілюкевіча, ці можна як-небудзь штучна выклікаць клінічную смерць, каб на ўласныя вочы пабачыць святло ў канцы тунэлю. Ён адказаў, што ў гэтым нам маглі б дапамагчы хіба што фашысты.
Георгій Ілюкевіч: "У людзей гэты стан штучна не выклікаецца. Гэта быў бы фашызм нейкі".
"Гэта суб'ектыўнае ўяўленне кожнага. Ведаеце, клеткі мозгу адміраюць паэтапна, па слаях. Таму пацыент запамінае свае ўражанні ад таго, як які-небудзь слой застаўся жыццяздольным, а потым распавядае, як яму хочацца".
Сам прафесар Ілюкевіч займаецца праблемай канстатавання смерці мозгу. Гаворыць, што клінічная смерць для яго не аб'ект даследавання, а хутчэй за ўсё руцінная праца.
Георгій Ілюкевіч: "Гаворка ідзе пра канстатаванне смерці мозгу паводле зменаў, якія адбываюцца падчас клінічнай смерці. Гэта нават нельга назваць даследаваннем, гэта нашая руцінная праца".
Калі так здарылася, што вы пабачылі святло ў канцы тунэлю, тады вам патрэбнае хуткае медыцынскае ўмяшальніцтва, распавядае Георгій Ілюкевіч: бо самастойна пераадолець клінічную смерць ні ў каго не атрымоўвалася.
Георгій Ілюкевіч: "Выйсці з клінічнай смерці самастойна, без дапамогі звонку немагчыма. Ёсць спецыяльная схема правядзення рэанімацыйных мерапрыемстваў: туды ўключаюцца рэспіраторная падтрымка, закрыты масаж сэрца, электрашок, дэфібрыляцыя".
Увага клінічнай смерці надаецца не проста так, бо клінічны памерлы — патэнцыйны донар унутраных органаў, а транспланталогія зараз вельмі актуальная.
Георгій Ілюкевіч: "Клінічная смерць і дыягностыка смерці мозгу набывае актуальнасць у сувязі з актыўным развіццём транспланталогіі. Калі дыягнастуецца смерць мозгу, тут і ўзнікае пытанне аб транспланталогіі. Бо транспланталогія ўсё ж працуе на чалавечых органах".
Мы пацікавіліся ў прафесара Ілюкевіча, ці можна як-небудзь штучна выклікаць клінічную смерць, каб на ўласныя вочы пабачыць святло ў канцы тунэлю. Ён адказаў, што ў гэтым нам маглі б дапамагчы хіба што фашысты.
Георгій Ілюкевіч: "У людзей гэты стан штучна не выклікаецца. Гэта быў бы фашызм нейкі".
