Мамкины Бусы: Крыўда і злосць перашкаджаюць мне жыць
Жанчыны – складаныя стварэнні. Асабліва жанчыны творчыя, тыя, якія крыху іншыя, крыху касмічныя, крыху вар’яткі. З адной такой жанчынай я б хацела вас пазнаёміць. Неяк выпадкова я трапіла на канцэрт гурта “Мамкины Бусы” і мне
пашчасціла пагутарыць з вакалісткай гурта – Ганей. Яна зусім не хавае
ад людзей свае думкі і без хітрыкаў выказваецца ў песнях (некаторыя
кавалачкі з яе песень працытаваныя ніжэй). Знаёмцеся, беларускі гурт
“Мамкины Бусы”, Ганя.
Мне очень хотелось когда-то давно пенное платье иметь.
И вот, смастерив, такое ОНО. Решаюсь его надеть.
Пенное платье искриться мое тысячами пузырей
И улыбается рот от пенных моих колгот.
Ганя: Я ніколі не хаваюся ў музыку ад нейкіх асабістых перажыванняў. Асабістае жыццё не мае да музыкі ніякага дачынення. Ну, там… каханне, напрыклад, няшчаснае… Гэта ўсё так - чалавечая патрэбнасць. Яна заўсёды была.
Платье такое в шкаф не положишь,
Не затаскаешь его, не заносишь.
Подругам его не видать как ушей,
Платье ведь из пузырей.
Ганя: Калі я думаю аб музыцы, у мяне такое адчуванне, нібыта ў сонечным спляценні нешта сядзіць і мне гэта трэба аддаць. Так. Проста ёсць такая патрэбнасць, і я нічога не магу з гэтым зрабіць. У астатнім жа я самы звычайны чалавек. Я бываю шчаслівая і няшчасная, я нічым ад астатніх не адрозніваюся. Адзінае, што ў мне не так, гэта велічэзная патрэбнасць ў спевах, творчасці ў маёй музыцы.
Я проста без гэтага не магу жыць! Вось разумееш? Я проста не магу без гэтага жыць. Для мяне зусім не важна, ці будзе мая музыка паспяховая альбо вядомая. Не. Важна, каб яна была. Калі яе няма, я губляю сэнс жыцця. Я не ведаю, што мне без яе рабіць.
Красота – хрупкая сила.
Ганя: Калі ў мяне не атрымоўваецца хадзіць на рэпетыцыі, сустракацца з хлопцамі, выпяваць з сябе ўсё, што назапасілася, то я проста не ведаю, як быць. Я губляюся.
Сочиняю свой город,
Клею, леплю из бумаги.
Вырезаю руки,
Тонкие, хрупкие пальцы.
Ганя: Музыка — гэта як арт-тэрапія. Калі я знаходжуся на сцэне, калі знаходжуся ў гэтым стане, калі адбываецца музычны акт, я і лячуся ў гэты час, і тады я дакладна ведаю, хто ж я на самой справе. Я сапраўды сябе знаходжу. Гэта падобна на адчуванне, нібыта ты вяртаешся дадому.
Сочиняю скулы,
Высокие формы.
Всю радость и муку
Запускаю в ноты.
Идеальный макет.
Ганя: У мяне няма макетаў. Я на сцэне такая ж, як і ў жыцці. Розніца ў людзях мяне крыху бянтэжыць. Шматлікія спевакі, музыкі любяць рабіць на сцэне разнастайны тэатр. У мяне такога няма. Я жыву і ў жыцці, і на сцэне абсалютна аднолькава.
У мяне асаблівае стаўленне да смерці. Я выразна падзяляю фізічную і духоўную смерць. Духоўная значна страшней. Мне страшна памерці душой ад нейкага няшчасця. Я жадаю навучыцца не баяцца смерці.
Я бы жадала змяніць сваё стаўленне да некаторых рэчаў. Я бы вельмі хацела пазбавіцца ад такіх пачуццяў, як крыўда і злосць. Вось. Гэта мне перашкаджае жыць. Я жадаю наогул перастаць крыўдзіцца на людзей, жадаю прымаць іх натуральнымі, а крыўда і злосць — гэта агідныя пачуцці.
Я увесь час шукала людзей для таго, каб рабіць музыку. Раней я выконвала ў групах функцыю неспадзяванай вакалісткі. Пазней зусім выпадкова я сустрэла сваіх хлопцаў і зараз ва ўсіх нас такое адчуванне, быццам бы ў нас адзін на траіх мозг. Мы абсалютна выразна разумеем, што мы робім, як гэта трэба рабіць, куды далей рухацца.
Калі мы пачынаем граць, у нас адбываецца патройная медытацыя. Калі я сустрэла гэтых людзей, у мяне песні пачалі самі сабой пісацца. Раней з гэтым было зусім цяжка. Цяпер нібыта ўсё стала гарманічным.
Мне очень хотелось когда-то давно пенное платье иметь.
И вот, смастерив, такое ОНО. Решаюсь его надеть.
Пенное платье искриться мое тысячами пузырей
И улыбается рот от пенных моих колгот.
Ганя: Я ніколі не хаваюся ў музыку ад нейкіх асабістых перажыванняў. Асабістае жыццё не мае да музыкі ніякага дачынення. Ну, там… каханне, напрыклад, няшчаснае… Гэта ўсё так - чалавечая патрэбнасць. Яна заўсёды была.
Платье такое в шкаф не положишь,
Не затаскаешь его, не заносишь.
Подругам его не видать как ушей,
Платье ведь из пузырей.
Ганя: Калі я думаю аб музыцы, у мяне такое адчуванне, нібыта ў сонечным спляценні нешта сядзіць і мне гэта трэба аддаць. Так. Проста ёсць такая патрэбнасць, і я нічога не магу з гэтым зрабіць. У астатнім жа я самы звычайны чалавек. Я бываю шчаслівая і няшчасная, я нічым ад астатніх не адрозніваюся. Адзінае, што ў мне не так, гэта велічэзная патрэбнасць ў спевах, творчасці ў маёй музыцы.
Я проста без гэтага не магу жыць! Вось разумееш? Я проста не магу без гэтага жыць. Для мяне зусім не важна, ці будзе мая музыка паспяховая альбо вядомая. Не. Важна, каб яна была. Калі яе няма, я губляю сэнс жыцця. Я не ведаю, што мне без яе рабіць.
Красота – хрупкая сила.
Ганя: Калі ў мяне не атрымоўваецца хадзіць на рэпетыцыі, сустракацца з хлопцамі, выпяваць з сябе ўсё, што назапасілася, то я проста не ведаю, як быць. Я губляюся.
Сочиняю свой город,
Клею, леплю из бумаги.
Вырезаю руки,
Тонкие, хрупкие пальцы.
Ганя: Музыка — гэта як арт-тэрапія. Калі я знаходжуся на сцэне, калі знаходжуся ў гэтым стане, калі адбываецца музычны акт, я і лячуся ў гэты час, і тады я дакладна ведаю, хто ж я на самой справе. Я сапраўды сябе знаходжу. Гэта падобна на адчуванне, нібыта ты вяртаешся дадому.
Сочиняю скулы,
Высокие формы.
Всю радость и муку
Запускаю в ноты.
Идеальный макет.
Ганя: У мяне няма макетаў. Я на сцэне такая ж, як і ў жыцці. Розніца ў людзях мяне крыху бянтэжыць. Шматлікія спевакі, музыкі любяць рабіць на сцэне разнастайны тэатр. У мяне такога няма. Я жыву і ў жыцці, і на сцэне абсалютна аднолькава.
У мяне асаблівае стаўленне да смерці. Я выразна падзяляю фізічную і духоўную смерць. Духоўная значна страшней. Мне страшна памерці душой ад нейкага няшчасця. Я жадаю навучыцца не баяцца смерці.
Я бы жадала змяніць сваё стаўленне да некаторых рэчаў. Я бы вельмі хацела пазбавіцца ад такіх пачуццяў, як крыўда і злосць. Вось. Гэта мне перашкаджае жыць. Я жадаю наогул перастаць крыўдзіцца на людзей, жадаю прымаць іх натуральнымі, а крыўда і злосць — гэта агідныя пачуцці.
Я увесь час шукала людзей для таго, каб рабіць музыку. Раней я выконвала ў групах функцыю неспадзяванай вакалісткі. Пазней зусім выпадкова я сустрэла сваіх хлопцаў і зараз ва ўсіх нас такое адчуванне, быццам бы ў нас адзін на траіх мозг. Мы абсалютна выразна разумеем, што мы робім, як гэта трэба рабіць, куды далей рухацца.
Калі мы пачынаем граць, у нас адбываецца патройная медытацыя. Калі я сустрэла гэтых людзей, у мяне песні пачалі самі сабой пісацца. Раней з гэтым было зусім цяжка. Цяпер нібыта ўсё стала гарманічным.
