Прафесар з Токіа піша кнігу па гісторыі Беларусі

110927 Zybliuk Japon.mp3

Прафесар Такійскага тэхналагічнага інстытута Макота Хаясака амаль 40 гадоў таму трапіў на навуковую стажыроўку ў Варшаўскі ўніверсітэт. Чатыры гады ён штудзіраваў польскую мову і даследаваў Рэч Паспалітую. Гісторыя ўжо неіснуючай дзяржавы натхніла яго на вывучэнне рускай мовы і пашырыла навуковыя інтарэсы на Украіну і Беларусь. Ужо два гады прафесар Хаясака збірае матэрыялы для кнігі па гісторыі нашай краіны па-японску. Наведаўшы Міжнародны кангрэс беларускіх даследчыкаў у літоўскім Коўне, спадар Макота прыехаў у Гродна. Менавіта тут ён працягнуў сваё вывучэнне беларускай гістарыяграфіі. 

“Беларусь – частка Расійскай Федэрацыі. Дыктатура. Небяспечная дзяржава. Спакойна можна ехаць толькі ў Мінск. Па-за ім небяспечна. Такія стэрэатыпы, на жаль, у японцаў. Пра Беларусь – пра Чарнобыль. Пра гэта шмат пішуць. Пра гэта мы ведаем. А што да культуры, гісторыі, пра гэта не ведаем”, – тлумачыць сваю зацікаўленасць Беларушчынай прафесар. 

На сённяшні дзень гэта ўсё, што яго суайчыннікі могуць расказаць пра маленькую краіну ў цэнтры Еўропы. Пра што раскажа першая гісторыя Беларусі па-японску? На гэта пытанне яе аўтар адказвае сцісла: “ад старажытнасці да сучаснасці”. Цяпер Макота Хаясака старанна збірае кнігі ды фатаграфуе беларускія гарады, каб па вяртанні ў Токіа пачаць перапрацоўваць сабраны матэрыял.

“Для мяне ўсё цікава. У нас палітолагі цікавяцца толькі сучаснай гісторыяй: савецкім рэжымам і гэтак далей. А я троху далей ад іх. Я пабыў у Полацку толькі два дні, адзін у Віцебску – усё гэта невядомае! Невядомая гісторыя! Што такое полацкая гісторыя? У нас ніхто не ведае пра гэта”, – расказвае Макота Хаясака.

Прафесар узгадвае свой візіт у Беларусь у 1990 годзе. Ён асабліва ганарыцца тым, што быў у Віцебску: на радзіме Марка Шагала. Карціны мастака ў Японіі добра вядомыя, але там гэта постаць асацыюецца выключна з Расіяй. Спадар Хаясака чытае паэзію Янкі Купалы, ведае жыціе Ефрасінні Полацкай ды дзейнасць Льва Сапегі. У Такійскім інстытуце, апрача навуковых даследаванняў, ён вучыць невялікую групу студэнтаў рускай мове. Каб ісці ў нагу з часам ён распрацаваў яшчэ адзін навучальны курс – на мяжы гуманітарных навук і высокіх тэхналогій:

“Цяпер – час інфарматыкі. Я вяду свае лекцыі па мадэрнізацыі, звязанай з развіццём друкарства. У вас была тэхніка выдавецтва Бібліі Францыска Скарыны. У Беларусі друкарства развівалася на высокім узроўні”.

Пра дзейнасць Францыска Скарыны і Васіля Цяпінскага навуковец расказвае японскім студэнтам з дапамогай слайдаў у Power Point.

Напрыканцы размовы прафесар прызнаўся, што гісторыя ў сучасным японскім грамадстве не вельмі папулярная. Інтэрнэт выцесніў кнігі і тэлебачанне далёка на другі план.